miércoles, 28 de abril de 2021

"Al cor gentil rempaira sempre amore" (siglo XIII), de Guido Guinizellli


Al cor gentil rempaira sempre amore
come l'ausello in selva a la verdura;
né fe' amor anti che gentil core,
né gentil core anti ch'amor, natura:
ch'adesso con' fu 'l sole,
sì tosto lo splendore fu lucente,
né fu davanti `l sole;
e prende amore in gentilezza loco
così propïamente
come calore in clarità di foco.
(Primera estrofa)


ITALIANO MODERNO:

L'amore ritorna sempre al cuore nobile como nella sua patria, proprio come l'uccello [torna] nella selva tra il fogliame; e la natura non ha creato l'amore prima del cuore nobile, né viceversa: allo stesso modo, infatti, non appena fu creato il sole, il suo splendore fu subito lucente e non c'era prima del sole; e l'amore prende dimora nella nobiltà in modo appropriato, como il calore nello splendore del fuoco.







Giovanni Antonio Boltraffio: Ritratto di giovane (c. 1500)


domingo, 25 de abril de 2021

Ignacy Jan Paderewski (1860-1941): Concierto para piano en la menor


Concierto para piano en la menor (1888).
Segundo movimiento: Romanza.
[Intérprete solista: Earl Wild]

"Rendez-vous nel bosco", de Telemaco Signorini (1835-1901)


Telemaco Signorini: Rendez-vous nel bosco (1873)

viernes, 16 de abril de 2021

Estudio para cello de David Popper (1843-1913)


David Popper: Hohe Schule des Vioonchello-Spiels
(High School of Cello Playing).
Estudio nº 4 en fa sostenido mayor.
[Intérprete: Dmitry Yablonsky]


miércoles, 14 de abril de 2021

"De profundis clamavi" (a 5 voces), de Josquin des Prez (1450-1521)

 


[Director: Alan Black. Coro: Pomerium]

PSALMUS 130

Canticum ascensionum

De profundis clamavi ad te, Domine;
Domine, exaudi vocem meam.
Fiant aures tuae intendentes
in vocem deprecationis meae.
Si iniquitates observaveris, Domine,
Domine, quis sustinebit?
Quia apud te propitiatio est,
et propter legem tuam, sustinui te, Domine.
Sustinuit anima mea in verbo eius;
speravit anima mea in Domino.
A custodia matutina usque ad noctem,
speret Israel in Domino.
Quia apud Dominum misericordia
et copiosa apud eum redemptio.
Et ipse redimet Israel
ex omnibus iniquitatibus eius.

domingo, 11 de abril de 2021

Fotografía en la red (1)

 



Fotografía de Sudhir
[tomada de Loods 5]


viernes, 9 de abril de 2021

Joaquín Sorolla y Eduardo Galeano


Joaquín Sorolla: Niña en mar plateado (1909)
[Colección privada]


La función del arte /1

Diego no conocía la mar. El padre, Santiago Kovadloff, lo llevó a descubrirla.

Viajaron al sur.

Ella, la mar, estaba más allá de los altos médanos, esperando.

Cuando el niño y su padre alcanzaron por fin aquellas dunas de arena, después de mucho caminar, la mar estalló ante sus ojos. Y fue tanta la inmensidad de la mar, y tanto su fulgor que el niño quedó mudo de hermosura.

Y cuando por fin consiguió hablar, temblando, tartamudeando, pidió a su padre:

- ¡Ayúdame a mirar!

Eduardo Galeano: El libro de los abrazos (1989)



"Que te quise y que te quiero", cantada por Pepe Pinto

 


martes, 6 de abril de 2021

Pintura en la en la red (1)

 

[Tomada de Pinterest; autor/a sin especificar]

lunes, 5 de abril de 2021

"Cupido y Psique" (1808), de Benjamin West

 


Benjamin West: Cupid and Psyche (1808)

Estudio para "Los constructores" (1950), de Fernand Léger


Fernand Léger: etude pour Les constructeurs (1950)
[colección privada]



domingo, 4 de abril de 2021

Barcarola y marina veneciana (siglo XIX)

 


Frédéric Chopin: Barcarola en fa sostenido mayor (1845-1846)
[Pianista: Maurizio Pollini]



Giovanni Boldini: L'isola di San Giorgio a Venezia (1872)
[colección privada]





sábado, 3 de abril de 2021

jueves, 1 de abril de 2021

"Unha vez tiven un cravo", de Rosalía de Castro

Unha vez tiven un cravo
cravado no corazón,
i eu non me acordo xa se era aquel cravo
de ouro, de ferro ou de amor.
Soio sei que me fixo un mal tan fondo,
que tanto me atormentóu,
que eu día e noite sin cesar choraba
cal choróu Madalena na Pasión.
"Señor, que todo o podedes
-pedínlle unha vez a Dios-,
daime valor para arrincar dun golpe
cravo de tal condición".
E doumo Dios, arrinquéimo;
mais... ¿quén pensara...? Despois
xa non sentín máis tormentos
nin soupen qué era delor;
soupen só que non sei qué me faltaba 
en donde o cravo faltóu,
e seica..., seica tiven soidades
daquela pena... ¡Bon Dios!
Este barro mortal que envolve o esprito
¡quén o entenderá, Señor!...
Follas novas (1880)




Pintura de Melba Vidal
[tomada de Artelista]

Canzone italiana (I): "C'è tempo"




C'È TEMPO

Dicono che c'è un tempo per seminare
e uno che hai voglia d'aspettare;
un tempo sognato che viene di notte,
e un altro di giorno, teso come un lino a sventolare.

C'è un tempo negato e uno segreto;
un tempo distante che è roba degli altri;
un momento che era meglio partire;
e quella volta che noi due era meglio parlarci.

C'è un tempo perfetto per fare silenzio,
guardare il passaggio del sole d'estate
e saper raccontare ai nostri bambini
quando è l'ora muta delle fate.

C'è un giorno che ci siamo perduti
come smarrire un anello in un prato,
e c'era tutto un programma futuro 
che non abbiamo avverato.
È tempo che sfugge. Niente paura,
che prima o poi ci riprende.
Perché c'è tempo, c'è tempo, c'è tempo, c'è tempo...
per questo mare infinito di gente.

Dio, è proprio tanto che piove
e da un anno non torno!
Da mezz'ora sono qui arruffato
dentro una sala d'aspetto 
di un tram che non viene.
Non essere gelosa di me, della mia vita.
Non essere gelosa di me.
Non essere mai gelosa di me.

C'è un tempo d'aspetto, come dicevo,
qualcosa di buono che verrà,
un attimo fotografato, dipinto, segnato
e quello dopo perduto via,
senza nemmeno voler sapere 
come sarebbe stata la sua fotografia.

C'è un tempo bellissimo, tutto sudato,
una stagione ribelle, 
l'istante in cui scocca l'unica freccia
che arriva alla volta celeste e traffige le stelle.
È il giorno che tutta la gente si tende la mano
ed è il medesimo istante per tutti,
che sarà benedetto - io credo - da molto lontano.

È il tempo che è finalmente
o quando ci si capisce;
un tempo in cui mi vedrai
accanto a te nuovamente;
mano alla manno
che buffi saremmo.
¡Se non ci avranno nemmeno avvisato!

Dicono che c'è un tempo per seminare
e uno più lungo per aspettare.
Io dico che c'era un tempo sognato
che bisognava sognare.

Compositor y letrista: Ivano Fossati
Cantante: Fiorella Mannoia
Álbum: Ho imparato a sognare (2009)


HAY UN TIEMPO

Dicen que hay un tiempo para sembrar
y uno que deseas esperar;
un tiempo soñado, que viene de noche,
y otro de día, extendido como tela de lino puesta a orear.

Hay un tiempo negado y uno secreto;
un tiempo distante que es asunto de los demás;
un momento en que era mejor partir;
y aquella vez en que era mejor que nos hablásemos.

Hay un tempo perfecto para estar en silencio,
mirar el paso del sol de verano
y saber contar a nuestros niños
cuándo es la hora muda de las hadas.

Hay un día en el que nos hemos extraviado
como perder un anillo en un prado,
y había un proyecto futuro
que no hemos cumplido.
Es tiempo que huye. Nada de miedo,
que tarde o temprano nos vuelve a retomar.
Porque hay tiempo, hay tiempo, hay tiempo, hay tiempo...
para este mar infinito de gente.

¡Dios, llueve tanto
y desde hace un año no regreso!
Desde hace media hora estoy aquí con el cabello enredado
dentro de una sala de espera
de un tranvía que no viene.
No sientas celos por mí, por mi vida,
no sientas celos por mí,
no sientas nunca celos por mí.

Hay un tiempo de espera, como decía,
algo bueno que vendrá,
un momento fotografiado, pintado, anotado;
y otro después perdido,
sin querer saber siquiera
cómo habría sido su fotografía.

Hay un tiempo hermosísimo, todo sudado,
una estación rebelde, 
el instante en que se lanza la única flecha
que llega a la bóveda celeste y atraviesa las estrellas.

Es el día que toda la gente se tiende la mano
y es el mismo instante para todos,
que será bendecido - yo creo - desde muy lejos.
Es el tiempo que es al fin,
o cuando se comprende;
un tiempo en que me verás
junto a ti nuevamente;
mano a manno 
qué grasiosos estaremos.
¡Si ni siquiera habrán reparado en nosotros!

Dicen que hay un tiempo para sembrar
y uno más largo para esperar.
Yo digo que había un tiempo soñado
que hacía falta soñar.

[trad. del aprendiz extasiado]