martes, 28 de diciembre de 2021

Apreciación de Javier García Sánchez sobre el género del cuento

En comparación a las vastas constelaciones de ideas que forman el cuerpo de la novela, los cuentos son como estrellas fugaces que pasan ante nuestros ojos sorprendiéndonos, reconciliándonos con el sentido último de la fantasía. Joyas de origen y destino desconocido, historias intensas, piezas de aliento corto pero firme latido que sin embargo pueden, deben deslumbrar como soles. Están al servicio de algo siempre sorprendente y maravilloso: el tanteo de la belleza.

viernes, 24 de diciembre de 2021

"For unto us a Child is born" (del "Messiah", de 1741), compuesto por Friedrich Händel

 


Interpretado por: Monteverdi Choir - John Eliot Gardiner


For unto us a child is born,
unto us a son is given;
and the government shall be upon
His shoulder;
and His name shall be called Wonderful,
Counselor, the mighty God,
the Everlasting Father,
and the Prince of Peace is He.

Isaiah 9:5



Jonhn Singleton Copley: The Nativity (c. 1776)

martes, 7 de diciembre de 2021

"Una limosna, por el amor de Dios", de Agustín Barrios (1885-1944)

 




Intérprete: John Williams



Henrique Pousão: Mendigo Lapita (1880)
Museu Nacional Soares dos Reis. Oporto

Aforismos en la red (1)

Verdaderamente es egocentrismo perseguir los ideales que tú crees más puros cuando no haces bien a nadie.

El amor ideal anida en la ausencia.

El alma puede albergar a más de un caminante a lo largo de la jornada.

Pablo Buendía


Concierto en mi bemol mayor para trompeta y cuerda, de Johann Baptist Georg Neruda (c. 1708 - c. 1780)


Allegro (primer movimiento)
Trompeta: Pacho Flores



sábado, 27 de noviembre de 2021

"Carmilla" (1872), de Joseph Sheridan Le Fanu

     ‒Debo contarle mi visión relativa a usted; ¡es tan extraño que tanto usted como yo hayamos tenido, cada cual de la otra, un sueño tan vivo, que cada cual haya visto, usted a mí y yo a usted, mirándonos tal como ahora nos miramos, cuando, claro está, éramos tan solo niñas! Yo era una niña de unos seis años, y me desperté de un sueño confuso y perturbador, y me encontré en una habitación distinta a mi cuarto infantil, enmaderado toscamente con cierta madera oscura, y que tenía armarios, y sillas, y bancos todo alrededor. Los lechos, creo, estaban todos vacíos, y en toda la habitación no había nadie aparte de mí; y yo, después de mirar a mi alrededor durante algún rato, y tras admirar especialmente un candelabro de hierro con dos brazos que, indudablemente, reconocería ahora, me arrastré debajo de una de las dos camas para alcanzar la ventana; pero cuando me levanté de debajo de la cama, oí gritar a alguien; y, levantando la mirada, cuando estaba todavía de rodillas, la vi a usted, sin duda alguna a usted, tal como la veo ahora: una joven y hermosa dama, con cabellos de oro y grandes ojos azules, y unos labios... tus labios... tú, tal como estás ahora. Tus miradas me fascinaron; me encaramé a la cama y te rodeé con mis brazos, y creo que ambas nos quedamos dormidas. Me despertó un grito; tú estabas incorporada, gritando. Yo me asusté, y me deslicé al suelo, y me pareció perder el conocimiento durante unos momentos; y, cuando volví en mí, volvía a estar en mi cuarto, en casa. Jamás he vuelto a olvidar tu cara. No podría engañarme el parecido. Tú eres la dama que yo vi.
    Era mi turno de relatar mi correspondiente visión, cosa que hice, ante el no disimulado asombro de mi nueva amiga.
    ‒No sé cuál debería asustarse más de la otra ‒dijo, volviendo a sonreír‒. Si fueras menos bonita, creo que tendría mucho miedo de ti, pero, siendo como eres, y siendo tanto tú como yo tan jóvenes, tan solo tengo la sensación de haberte conocido hace doce años, y tener ya un derecho a tu intimidad; de cualquier modo, me parece como si hubiéramos estado destinadas, desde nuestra primera infancia, a ser amigas. Me pregunto si tú te sentiste tan extrañamente atraída hacia mí como yo hacia ti; yo nunca he tenido una amiga..., ¿encontraré ahora una? ‒suspiró; y sus hermosos ojos oscuros me miraron apasionadamente.

[Traducción de Gerardo Franco]


Ilustración de D. H. Friston de la primera publicación de Carmilla en la revista The Dark Blue en 1872 [tomada de Wikipedia]

sábado, 13 de noviembre de 2021

"El muelle" (1962), dirigida por Chris Marker

 


La Jetée, a haunting 27-minute sci-fi masterwork set after an apocalyptic third world war. Except for one split-second shot, La Jetée unfolds entirely in grainy black-and-white stills, with a sonorous voiceover narrative and eerie sound effects. [...] Much influenced by Jorge Luis Borges itself immensely influential, La Jetée inspired Terry Gilliam's expensive 1995 picture 12 Monkeys.

Philip French (25 September 2011)
La Jetée / Sans Soleil. The Guardian.

domingo, 7 de noviembre de 2021

Poesía en la red (1)

   Acosando la luna conseguí
ahuyentarla... por siempre. Temerosa,
herida, tramontó en una presurosa
fuga hacia un anhelado e ignoto allí.
   Suave pluma troqué por bisturí,
el calor de la manta por fría losa,
el astro bien amado por mi cosa.
Sé que bien me gané lo que perdí.
   Busqué en mi desvarío por rincones
ocultos, mariposa tenaz que arde
en busca de la luz que da la llama.
   Sentir que el tiempo empuja a empellones,
sentir que siempre aprendo cuando es tarde,
sentir que ya me teme, que no me ama.

                                                    Pablo Buendía

"Anquises", de Olga Novo


ANQUISES

Arrastras los pies papá
te llevo con mis ojos a la espalda
porque intentas huir de la vejez como de una guerra ancestral
te subo a mis vértebras
combadas por el peso
arrastras los pies pero yo puedo contigo
y te llevo a la espalda
hasta el final de la vida.

Arrastras el lenguaje y no acude
a tu memoria un verbo
que anidaba en la parte izquierda de tu cerebro y yo
completo tu frase con la palabra arar querer cavar tractor o mariposa   arrastras

la mente hacia el pasado
solo recuerdas aquella feria de 1952
cuando de tanto andar tus bueyes
perdieron en el monte sus pezuñas volviendo de Piedrafita
sus pies sangrando en el río
su cornamenta aún se abre en alguna de tus neuronas
y vuelves a ser un tratante de ganado cuarenta años después.

No sé hasta cuándo recordarás mi nombre
y sabrás aún que soy tu hija.
Desconozco cómo se enroscan las terminaciones nerviosas
y se crispan y a veces encuentran una luz silábica
que les indica el camino.
Cómo es que de repente no sabes tal vez
que había que poner un pie después el otro
para poder soñar
y que si rodeas a una mujer con los brazos eso es amor
y todo lo demás
desaparece.

Porque así de sencillo es el universo.
Como el pequeño lexema al que te agarras alguna tarde
como si fuera el mango de una guadaña.
que fuiste un orador en medio del campo ante un público estupefacto
de cuervos grillos topos libélulas y ovejas
que tenías la intuición del poema en la punta de la lengua
y te explotaba en el paladar como un higo maduro
carnoso exacto y brutal.
Que sabías que en nuestro idioma se acuesta el trigo
ante una orden del viento
que la rama de las patacas arde
que existen cosas tan finas
como la lengua de una gallina...

y solo recuerdas aquella feria de 1952
cuando de tanto andar tus bueyes
perdieron en el monte sus pezuñas volviendo de Piedrafita

Papá
cómo será
cuando se te despalatalicen las consonantes
y veas llover desde dentro sin entender el agua
y remuevas la lengua hasta encontrar la forma más adecuada
y sonríes porque sabes
que todavía no has caído
definitivamente
en la curva melódica del silencio.

Recuerdas 
con toda exactitud
que mamaste hasta los cinco años en los pechos de tu Benigna madre
que parió dieciséis hijos en el último cuarto de la casa
agarrada al cabecero de la cama rezándole a algún santo
rompiendo todas las aguas como quien hace añicos el mar...

Yo creo que tus ojos la ven
abiertos al más allá
cuando te quedas absorto y nadie alcanza a saber
en qué dimensión de la maravilla se ha posado tu cerebro
como las pequeñas patas de un petirrojo
sobre la rama de un peral.

Igual ves la nieve por dentro
la estructura molecular del amor
las partículas de un beso cuan se está formando en la carne de los labios y el aire

igual ves
la energía
y no encuentras en el abecedario
herramientas para lo inefable
y por eso callas o le llamas cuchara a la lámpara
y te trabas en medio de la oración simple
y comienzas a hablar hermosamente poniendo delante la subordinada.

Porque al fin
papá
te diriges a mí sin orden en tus órdenes
y deshaces la sintaxis igual que desgranabas habas
y todo cobra el sentido profundo de cuanto no tiene lógica
ni está sometido a nada.

Igual ves la nieve por dentro
igual entiendes la sombra
y eres capaz de calcular el radio de una pasión
aunque el resultado no pueda comunicarse
más que a través de la piel.

Igual ves cómo viene a cantar el poema en el caracol del oído
y ves cómo resbala de su pico ese polvo dorado
a caerme en el tímpano
cuando empiezo a llorar con la emoción de la escritura.

Igual ves cómo se me encoge el alma
cuando se encoge la tuya.

Igual ves cómo viene a cantar el poema en el caracol del oído
y ves cómo resbala de su pico ese polvo dorado
a caerme en el tímpano
cuando empiezo a llorar con la emoción escrita
y tú solo recuerdas aquella feria de 1952
cuando de tanto andar tus bueyes
perdieron en el monte las pezuñas
volviendo de Piedrafita.

[Versión al castellano de Olga Novo]



Arrastras os pés papá
lévote cos ollos ao carrelo
porque tentas fuxir da vellez coma dunha guerra ancestral
eu súbote ás miñas vértebras
combadas polo peso
arrastras os pés pero eu podo contigo
e lévote ao carrelo
ata o final da vida.

Arrastras a linguaxe e non che vén
á memoria un verbo
que aniñaba na parte esquerda do cerebro e eu
completo a túa frase coa palabra arar querer sachar tractor ou balboreta   arrastras

a mente cara o pasado
e só lembras aquela feira de 1952
cando se lles caeron os cascos aos bois volvendo de Pedrafita
e lles sangraban os pés no río
a sua cornamenta aínda se abre nalgunha das túas neuronas
e volves a ser un tratante de gando corenta anos despois.

Eu non sei ata cando lembrarás inda o meu nome
e saberás aínda que son a túa filla.
Descoñezo como se enrodelan as terminacións nerviosas
e se crispan e ás veces atopan unha luz silábica
que lles indica o camiño.
Como é que de súpeto non sabes talvez
que había que pór un pé diante do outro
para poder soñar
e que se arrodeas unha muller cos brazos iso é amor
e todo o demais 
desaparece.

Porque así de sinxelo é o universo.
Como o pequeno lexema ao que te agarras algunha tarde
como se fora o mango dunha gadaña.
Ti
que fuches un orador no medio do agro ante un público estupefacto
de corvos grilos toupas avellas e libeliñas
Ti
que tiñas a intuición do poema na punta da lingua
e explotábache no ceo do padal coma un figo maduro
carnoso exacto e brutal.
Que sabías que a nosa lingua o trigo déitase
ante unha orde do vento
que a rama das patacas arde
que existen cousas tan finas
coma a lingua dunha pita...

e só lembras aquela feira de 1952
cando se lles caeron os cascos aos bois volvendo de Pedrafita.

Papá 
como será
cando se che despalatalicen as consoantes
e vexas chover desde dentro sen entender a auga
e remexas a lingua ata atopar a forma máis adecuada
e sorrís porque sabes
que aínda non caíches definitivamente
na curva melódica do silencio.

Lembras 
con toda exactitude
que mamaches ata os cinco anos nos peitos da mai Benigna
que parira dazaseis fillos no último cuarto da casa
agarrada á branceira rezándolle a algún santiño
rompendo tódalas augas coma quen escacha un océano...

Eu penso que a poder ver ata cos ollos abertos
espalancados ao alén
cando ficas absorto e ninguén alcanza a saber
en que dimensión da marabilla está pousado o teu cerebro
coma as patiñas pequenas dun paporroibo riba da galla dunha pereira.

Igual ves a neve por dentro
a estructura molecular do amor
as partículas dun bico cando se está formando na carne dos beizos e o ar

igual ves
a enerxía
e non atopas no abecedario
ferramentas para o inefable
e por iso calas ou lle chamas culler á lámpada 
e te trabas no medio da oración simple
e comenzas a falar feremosamente poñendo por diante a subordinada.

Porque á fin
papá
te dirixes a min sen orde nas túas ordes
e desfás a sintaxe igual que debullabas fabas
e todo cobra o senso profundo daquilo que non ten léxica
nin está sometido a nada.

Igual ves a neve por dentro
igual entendes a sombra
e es quen de calcular o radio dunha paixón
aínda que o resultado non poida comunicarse 
máis que a través de pel.

Igual ves como vén cantar o poema na caracol do oído
e lle ves esvarar do peteiro ese po dourado
e caerme no tímpano
cando empezo a chorar coa emoción da escritura.

Igual ves como se me encolle a alma
cando se che encolle a túa.

Igual ves como ven cantar o poema no caracol do oído
e lle ves esvarar do peteiro ese po dourado 
e caerme no tímpano
cando empezo a chorar coa emoción da escrita
e ti só lembras aquela feira de 1952
cando se lles caeron os cascos aos bois volvendo de Pedrafita.

Olga Novo: Feliz idade (2019)



Dana Jensen: Security 2
[tomado de PX Pixels]




lunes, 1 de noviembre de 2021

"Ya formidable y espantosa suena", de Francisco de Quevedo

 CONOCE LA DILIGENCIA CON QUE SE ACERCA LA MUERTE, Y PROCURA CONOCER TAMBIÉN LA CONVENIENCIA DE SU VENIDA, Y APROVECHARSE DE ESE CONOCIMIENTO

   Ya formidable y espantosa suena,
dentro del corazón, el postrer día;
y la última hora, negra y fría,
se acerca, de temor y sombras llena.
   Si agradable descanso, paz serena
la muerte, en traje de dolor, envía,
señas de su desdén de cortesía:
más tiene de caricia que de pena.
   ¿Qué pretende el temor desacordado
de la que a rescatar, piadosa, viene
espíritu en miserias anudado?
   Llegue rogada, pues mi bien previene;
hálleme agradecido, no asustado;
mi vida acabe, y mi vivir ordene.

Francisco de Quevedo



El Greco (y taller): San Francisco de Asís y el hermano León meditando sobre la muerte [detalle] (1600-1614)

lunes, 25 de octubre de 2021


Piedritas en la ventana

De vez en cuando la alegría
tira piedritas contra mi ventana
quiere avisarme que está ahí esperando
pero hoy me siento calmo
casi diría ecuánime
voy a guardar la angustia en su escondite
y luego a tenderme cara al techo
que es una posición gallarda y cómoda
para filtrar noticias y creerlas

quién sabe dónde quedan mis próximas huellas
ni cuándo mi historia va a ser computada
quién sabe qué consejos voy a inventar aún
y qué atajo hallaré para no seguirlos

está bien no jugaré al desahucio
no tatuaré el recuerdo con olvidos
mucho queda por decir y callar
y también quedan uvas para llenar la boca

está bien me doy por persuadido
que la alegría no tire más piedritas
abriré la ventana
abriré la ventana

               Mario Benedetti: Cotidianas (1978-1979)








Foto tomada de Doug's Photo Blog


domingo, 24 de octubre de 2021

César Franck y Pablo Neruda

En 1928 Pablo Neruda se instaló en la ciudad de Colombo y vivió allí un período de gran soledad. Se dedicó a observar y conocer el trajinar de las gentes, los aromas, la música de la isla; leyó y releyó y se inició en la música de César Franck, compositor francés de origen belga que vivió entre 1822 y 1890. Durante este período Neruda escribió gran parte de Residencia en la tierra.



César Franck: Preludio, fuga y variación en si menor (1862)
Órgano: Reidar Hauge

"Oda a la cebolla", de Pablo Neruda


ODA A LA CEBOLLA

Cebolla,
luminosa redoma,
pétalo a pétalo
se formó tu hermosura,
escamas de cristal te acrecentaron
y en el secreto de la tierra oscura
se redondeó tu vientre de rocío.
Bajo la tierra
fue el milagro
y cuando apareció
tu torpe tallo verde,
y nacieron
tus hojas como espadas en el huerto,
la tierra acumuló su poderío
mostrando tu desnuda transparencia,
y como Afrodita el mar remoto
duplicó la magnolia
levantando sus senos,
la tierra
así te hizo,
cebolla,
clara como un planeta,
y destinada
a relucir,
constelación constante,
redonda rosa de agua,
sobre
la mesa
de las pobres gentes.

Generosa
deshaces
tu globo de frescura
en la consumación
ferviente de la olla,
y el jirón de cristal
al calor encendido del aceite
se transforma en rizada pluma de oro.

También recordaré cómo fecunda
tu influencia el amor de la ensalada,
y parece que el cielo contribuye
dándole fina forma de granizo
a celebrar tu claridad picada
sobre los hemisferios del tomate.
Pero al alcance 
de las manos del pueblo,
regada con aceite,
espolvoreada
con un poco de sal,
matas el hambre
del jornalero en el duro camino.
Estrella de los pobres,
hada madrina
envuelta
en delicado 
papel, sales del suelo,
eterna, intacta, pura
como semilla de astro,
y al cortarte
el cuchillo en la cocina
sube la única lágrima
sin pena.
Nos hiciste llorar sin afligirnos.
Yo cuanto existe celebré, cebolla,
pero para mí eres
más hermosa que un ave
de plumas cegadoras,
eres para mis ojos
globo celeste, copa de platino,
baile inmóvil
de anémona nevada
y vive la fragancia de la tierra
en tu naturaleza cristalina.

Pablo Neruda: Odas elementales (1954)





Pierre Auguste Renoir: Cebollas (1881)
Clark Art Institute. Massachusetts

domingo, 10 de octubre de 2021

Sonata nº9 a violono e violone e cimbalo, de Arcangelo Corelli (1653-1713)



Giga. Allegro (segundo movimiento)
Intérpretes: Trio Sonnerie

sábado, 9 de octubre de 2021

"El curioso incidente del perro a medianoche" (2003), de Mark Haddon

Yo no digo mentiras. Madre solía decir que era así porque soy buena persona. Pero no es porque sea buena persona. Es porque no sé decir mentiras. [...]

Una mentira es cuando dices que ha pasado algo que no ha pasado. Pero siempre es una sola cosa la que pasa en un momento determinado y en un sitio determinado. Y hay un número infinito de cosas que no han pasado en ese momento y  en ese sitio. Cuando pienso en algo que no ha pasado, empiezo a pensar en todas las demás cosas que no han pasado.

Por ejemplo, esta mañana para desayunar he tomado cereales Ready Brek y batido de frambuesas caliente. Pero si digo que en realidad he tomado cereales Shreddies y una taza de té, empiezo a pensar en Coco-Pops y limonada y avena y Dr. Pepper y en que no estaba desayunando en Egipto y no había un rinoceronte en la habitación  y en que Padre no llevaba un traje de buzo y así sucesivamente, incluso al escribir esto me siento débil y asustado [...].





sábado, 4 de septiembre de 2021

"La ascensión" (1977), dirigida por Larisa Shepitko

 


"Drawn from Vasily Bykov's novella Sotnikov, it's the tense tale of two starving partisans crawling across the hostile snows of Belarus during the 1942 Nazi occupation. The film is outstanding not just for its ravishing aestheticism, bus its Dostoevsksian soul-wrestrling and gripping central performances."

Larushka Ivan-Zadeh (January 10, 2005)
"The lady vanishes". The Guardian.


Some say God died in the Napoleonic Wars, at Jena; some say Friedrich Nietzsche struck the final blow; some say God died int Auschwitz. Sometimes we make out on a stone or glass the image of the H-bomb, or smoke from napalm, an it hurts too much to face directly. The Ascent takes place in a fallen world where such portents are inescapable, but it is the unyielding presence of the Christ-effect that fascinates me most about the film. It won't go away, the sense of a divine spirit at the margins of the frame, despite the bleakness of the landscape, the torture, and the unbelief all around. It's a remnant like afterbirth, in a film where a child's smile is the only joy we glimpse.

Fanny Howe (January 26, 2021).
"The Ascent: out in the cold". The Criterion Collection.

viernes, 27 de agosto de 2021

Gabriel Celaya y Ferdinand Hodler


Todas las mañanas cuando leo el periódico

Me asomo a mi agujero pequeñito.
Fuera suena el mundo, sus números, su prisa,
sus furias que dan a una su zumba y su lamento.
Y escucho. No lo entiendo.

Los hombres amarillos, los negros o los blancos,
la Bolsa, las escuadras, los partidos, la guerra :
Largas filas de hombres cayendo de uno en uno.
Los cuento. No lo entiendo.

Levantan sus banderas, sus sonrisas, sus dientes,
sus tanques, su avaricia, sus cálculos, sus vientres,
y una belleza ofrece su sexo a la violencia.
Lo veo. No lo creo.

Yo tengo mi agujero oscuro y calentito.
Si miro hacia lo alto, veo un poco de cielo.
Puedo dormir, comer, soñar con Dios, rascarme.
El resto no lo entiendo.

                                            Gabriel Celaya (1945)



Ferdinand Hodler: El lector (c. 1885)
c.

miércoles, 18 de agosto de 2021

"Rocco y sus hermanos" (1960), dirigida por Luchino Visconti

 


«Visconti con questo film sembra aver voluto illustrare il dramma dell'emigrazione interna italiana. In che cosa consiste questo dramma? Brevemente, é lo stesso dramma degli emigrati italiani a New York o a Buenos Aires. L'ambiente sociale, religioso e culturale, assai fragile e decrepito, dei paesi d'origine non resiste al trapianto e va in polvere, e l'emigrante si trova nudo e indifeso in un mondo del tutto straniero. [...] Ma è poi veramente questo l'argomento del film di Visconti? Secondo noi, invece, il dramma dell'emigrazione è rimasto nell'ombra. Per esempio, la sconfitta e il disfacimento morale di Simone appaiono nel film come un fatto piuttosto individuale que sociale, ossia Simone è debole e non perché è emigrato. [...]
Visconti ha girato il film con maestria; Rocco e i suoi fratelli é senza dubbio il suo miglior film dopo La terra trema. Forte, diretto e brutale benché a momenti un poco freddo, il film rispecchia fedelmente nelle sue compiacenze di crudeltà e nella sua minuzia descrittiva le due componenti del singolare talento del regista: quella decadentistica e quella sociale.»
Alberto Moravia (23 gennaio 1960).
L'Espresso

martes, 17 de agosto de 2021

Siddhartha se despide de Govinda

 - Govinda, amigo mío, por fin has dado el paso, por fin has elegido tu camino. Siempre has sido mi amigo, Govinda, y siempre has marchado detrás de mí, a un paso de distancia. Muchas veces he pensado: "¿No dará Govinda alguna vez un paso solo, sin mí, movido por su propia iniciativa?". Y ahora veo que te has hecho un hombre y has sabido elegir tu camino. ¡Ojalá lo sigas hasta el fin, querido amigo! ¡Y ojalá encuentres la liberación!

Govinda, que no había entendido cabalmente las palabras de su amigo, repitió en tono impaciente su pregunta:

- ¡Pero habla, por favor! ¡Te lo suplico, querido Siddhartha! Dime, pues no puede ser de otra manera, que también tú, mi sabio amigo, buscarás refugio junto al sublime Buda.

Y Siddhartha replicó, apoyando una mano sobre el hombro de Govinda:

- No has escuchado mis votos de felicidad, Govinda. Te los repito: ¡Ojalá sigas tu camino hasta el fin! ¡Y ojalá encuentres la liberación!

En ese momento Govinda cayó en la cuenta de que su amigo lo había abandonado y rompió a llorar.

- ¡Siddhartha! - exclamó sollozando.

Y Siddhartha le habló en tono amistoso:

- ¡No olvides, Govinda, que desde ahora eres uno de los samanas de Buda! Has renunciado a tu patria y a tus padres, a tu origen y a tus propiedades; has renunciado a tu propia voluntad y a cualquier sentimiento de amistad. Así lo quieren la doctrina y el Sublime. Así lo has querido tú mismo. Mañana te abandonaré, Govinda.

Largo rato continuaron deambulando ambos amigos por el bosque; largo rato estuvieron tendidos sin conciliar el sueño. Y Govinda preguntábale una y otra vez a su amigo qué motivos le impedían refugiarse en la doctrina de Gotama y qué le parecía reprobable en ella. Pero Siddhartha, eludiendo sus preguntas, le decía:

- ¡Date por satisfecho, Govinda! Excelente es la doctrina del Sublime, ¿cómo podría hallarle yo algún defecto?

Al despuntar el alba, uno de los discípulos más antiguos de Gotama recorrió los jardines convocando a todos los neófitos que hubieran abrazado su doctrina para imponerles el hábito amarillo e instruirlos en las primeras enseñanzas y obligaciones de su nuevo estado. Govinda se separó entonces de su amigo de juventud y, tras darle un nuevo abrazo, se sumó al cortejo de novicios.

Hermann Hesse: Siddhartha (1922)



Ilustración tomada de Pinterest
[autor y título sin especificar]

sábado, 7 de agosto de 2021

"Respirar", de Gabriel Celaya


Respirar: Se adentra en mí
y me abre un soplo breve:
Instantáneas primaveras
del árbol de mis pulmones.

Respirar: Irse flotando
por un dilatado espacio
(por los limbos que ya empiezan
a murmurar mi paso).

¡Ay, alegría! Crecer,
ser y ser, y más ligero,
en el aire, en el amor,
ver que todo es cuerpo nuestro.

No la sangre tartamuda 
en circuitos sin salida,
no la música en cascadas
temerarias y confusas,

sino el aire dilatado
que, sin límites, nos abre,
el que todos respiramos,
puros, libres, limpios, vastos.

Nada difícil, tan sólo
respirar, ser respirando,
ver que la nada absorbida
crece dentro nuestro hacia algo.

Respirar que es ser no siendo:
Irse y venir con el aire:
Contradecirse y vivir
de este doble movimiento.
                                            [1940]




Chan Girl Park: Standing Woman (2004)

viernes, 6 de agosto de 2021

"Atocha" (1919), de Rafael Pérez Giménez




"Durante sus respectivas estancias en Barcelona (1914) y Madrid (1915), Barradas sienta las bases del movimiento conocido como vibracionismo, término con el cual el propio artista califica la más conocida de sus orientaciones programáticas. Derivadas del cubismo y del propio futurismo, las composiciones vibracionistas resultarían de gran interés para el arte peninsular, poniendo de manifiesto la dinámica de la vida moderna, a la que los futuristas habían llamado precisamente «vibración universal». El lienzo Atocha (1919) es el paradigma de la estética vibracionista, reflejando el bullicio habitual de la ciudad moderna, ejemplificada en una de las zonas más populares del Madrid del primer tercio del siglo XX". 
Paloma Esteban Leal

sábado, 31 de julio de 2021

Concierto para piano nº12 en la mayor (1782), de Wolfgang Amadeus Mozart

No hay mejor forma de comenzar el mes que con un allegro.



Primer movimiento: allegro
Maurizio Pollini (solista) - Orquesta Filarmónica de Viena

miércoles, 28 de julio de 2021

"Cumbres borrascosas" (1847), de Emily Brontë

 - ¡Ay, Heathcliff, levanta el ánimo! Acércate al espejo y te enseñaré lo que deberías desear. ¿Ves esos dos pliegues en el entrecejo y esas cejas tan pobladas, que se hunden en el centro en lugar de arquearse hacia arriba, por lo que esos dos demonios negros están tan enterrados que nunca se atreven a abrir las ventanas de par en par sino que destellan por debajo, al acecho, como espías del diablo? Desea y aprende a alisar esas desabridas arrugas, a levantar los párpados con franqueza, y cambia los demonios por ángeles confiados e inocentes que no sospechan ni dudan de nada, y que ven amigos por todas partes mientras no se demuestre lo contrario. No pongas esa cara de perro rabioso y de mala raza, que da por merecidos todos los puntapiés que recibe pero que a la vez odia a todo el mundo, no solo al que le pega, y eso es justamente lo que le hace sufrir.

Emily Brontë: Cumbres borrascosas


Graffiti del "Niño de las Pinturas" en el barranco del Abogado (Granada)


domingo, 25 de julio de 2021

"El chico" (1921), de Charles Chaplin

 


"El metraje de El chico le permite desarrollar una historia con prólogo, nudo y desenlace. Y lo hace admirablemente, combinando humor, esperpento, ternura y sentimiento".
Carlos Boyero (5 de febrero de 2021).
"Cien años de inmarchitable encanto". El País.


"Released in 1921, The Kid was Chaplin's first feature as a director as a director. [...]
The Kid  finds Chapling testing himself for the first time -not as a comedian, for he would make plenty of funnier movies, bus as the most purely emotional of all filmmakers. In typical Chaplin style, the plot is a deeply personal mix of Victoriana and fairy tale".
Ignatiy Vishnevetsky (February 13, 2016)
"Charlie Chaplin's The Kid hasn't aged a day". AV Club.

sábado, 24 de julio de 2021

"Amanecer en el mar", de Elena Martín Vivaldi (1907-1997)

  

AMANECER EN EL MAR

Qué luz, tu luz.
Todo en el aire era voz,
grito azul, anunciación,
júbilo de tu llegada.
Nubes -alas- te ponían
rosado fondo -aleluyas-
a tu dorada presencia.
Nuevo, abierto sobre el mar,
inundabas de tu llama,
aún pálido,
el cielo creciente.
¿Salías tú?
¿O era esa tierra parásita
la que te iba a buscar,
a incendiarse de ti, sola,
contigo, virgen, naciendo?
Serenidad. La mañana te recibe,
sol constante,
fiel a una cita de siglos.
Eres reciente, inauguras la vida.
Inédito siempre. Luminoso sobre el mar.




Takeji Fujishima: Mar: amanecer (1931)

jueves, 22 de julio de 2021

Joe Verdeur (Breast Stroke Swimming)

 



Fotógrafo: Gjon Mili
Año: 1948

miércoles, 21 de julio de 2021

"Soul" (2020), dirigida por Pete Docter y Kemp Powers



«¿Cómo representar el alma? ¿Siguiendo a Platón o a Aristóteles? "Soul" no parece demasiado rigurosa, filosóficamente hablando. Ni falta que le hace: después de "Del revés", donde Pete Docter se atrevía a dar cuerpo a nuestras emociones más básicas, y después de "Coco", donde el purgatorio adquiría los colores chillones de un restaurante mexicano, la separación del cuerpo y el alma cristalizan en un universo  que funciona con sus propias reglas, al margen de las connotaciones religiosas que podría tener semejante osadía conceptual. [...]
Toda película de animación infantil -aunque "Soul" lo es a medias- tiene un mensaje edificante. En la película de Pete Docter [...] esa moraleja evoluciona a lo largo del metraje de un modo francamente revelador. Lo que parece una defensa a ultranza de esos sueños que nos desconectan del mundo en una suerte de trance poético se va transformando en una celebración de la vida entendida como suma de instantes sagrados, que corren el riesgo de pasar desapercibidos si hay un solo objetivo que centra nuestras ambiciones».
Sergi Sánchez (22 de diciembre de 2020)
"Crítica de Soul: ¡Qué bello es vivir!". La Razón.